سه سال پیش روز تاسوعا اولین چشمه از بیماریت پارسال عاشورا مسجد مهدیه با ویلچر امسال بی تو تو خونه ازت دلگیرم بهم قول دادی خوب میشی.... بهم قول دادی اربعین/ پیاده /حرم این رسمش نبود با گلوی پاره و بازوی کبود بری.... لعنت به روزای نبودنت لعنت به روزای نبودنت لعنت به روزای نبودنت بیا منم ببر لااقل امروز با محمد بحثم شد دیدم بابا پشتش دراومد منتظر بودم پشت و پناهم بشی اما تو حتی نبودی... چند شبه ازت میخوام حداقل بیای خوابم... فردا تو مراسم شرکت نمیکنم

قبلا فقط ذهن پر مشغله م رو میاوردم رو کاغذ تقویم ها رو پشت سر هم پرمیکردم و بعد مکافاتی داشتم برای گم و گور کردنشون.... بعد هم اون اینستاگرام لعنتی که همش شده کپشن نویسی های کوتاه و مزخرف که نمی ونست ذهن منو از این همه درگیری راحت کنه بعد از اون همه وبلاگ هایی که الان رمزاشونو یادم نیس فکر میکنم برگشتن به جایی که کمتر کسی الان بهش سر میزنه و خلوت تره برام یه راه حل بهتره....اینجا قطعا نوشتن با یه کلام بازتره.و این شاید بالاترین حسن این وبلاگه که قرار نیست هیچکس درمورد دل مشغولی هام نظر بده و فیلسوف بشه... و اصلا ممکنه کسی این متن ها رو نخونه و هر وقت بخوام خی